နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ
ဆံုႏိုင္ခြင့္...
6:10 PM | Author: Dhamma Yanant

ဘဝသံသရာဆိုတာ အလြန္ပဲ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။ ဘဝတစ္ခုမွာ လင္မယား ေတာ္စပ္ေပမယ့္ တျခားဘဝတစ္ခုမွာေတာ့ ေမာင္ႏွစ္မ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ မိဘ၊ သားသမီး ေတာ္ခဲ့ဖူးသူလည္း လင္မယား ေတာ္ရင္ေတာ္ၾကရျပန္ပါတယ္။ ဘဝတစ္ခုတည္းမွာသာဆိုရင္ေတာ့ အလြန္ကို ကဲ့ရဲ႕စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘဝဆိုတဲ့ နံရံတစ္ခုက ျခားကြယ္ထားတဲ့အခါက်ေတာ့ မိမိတို႔အေနနဲ႔ ဘာကိုမွ သတိမရ သံေ၀ဂမရႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီး ခံစားစံစားမိၾကပါတယ္။

ဒီဘ၀တစ္ခုတည္းကိုပဲ ဘ၀ထင္ၿပီး လက္ရွိဆံုေတြ႕ရသူေတြအေပၚမွာပဲ အတင္းရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႔ သံေယာဇဥ္ၾကီးၾကပါတယ္။ ''သံသာကမ္းတိုင္ တူယွဥ္ၿပိဳင္ ကူးမယ္'' လို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ''ဒီလင္၊ ဒီမယား၊ ဒီသား၊ ဒီသမီးတို႔နဲ႔ ဘဝဆက္တိုင္း ဆံုေတြ႕ရပါလို၏'' စသည္ျဖင့္ ''ဒီ…၊ ဒီ…၊ ဒီ… ခ်င္းထပ္ေအာင္'' ဆုေတြေတာင္းၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔မ်ား နိဗၺာန္မေရာက္မခ်င္း ဆိုတာေတာင္မွ ပါလိုက္ပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း အစြဲအလမ္းၾကီးၾကပါတယ္ေနာ္။ အတိတ္အတိတ္ဘ၀ေတြက (တျခားလူေတြနဲ႔) အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ရြတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုေတာင္းေတြ၊ ထားခဲ့ဖူးတဲ့ သစၥာေတြကိုမ်ား ျပန္ၾကားေယာင္ႏိုင္စြမ္းရွိရင္ (ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာေတြကို ၾကီးမွျပန္ေတြးမိရင္ ၿပံဳးျဖစ္သလိုမ်ိဳး) ၿပံဳးရံုပဲ ၿပံဳးမိမလား၊ ၀ါးလံုးကြဲပဲ ရယ္ခ်မိမလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့… ငါ့ႏွယ္.. အခုမွ တကယ္ခ်စ္ခင္တြယ္တာမိတာကို အဲဒီ့တုန္းက ဘာလို႔မ်ား ဆုေတာင္းမိပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္မွာပါပဲ။ သံေ၀ဂေတာ့ မရေလာက္ပါဘူး။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ရွိဒဏ္ရာကိုပဲ အနာဆံုး ထင္တတ္ၾကတာပါ။

သတၱဝါေတြရဲ႔ ေစတနာကံဆိုတာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ထပ္တူျဖစ္ဖို႔ အလြန္ပဲ ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သတၱဝါအနႏၲနဲ႔ ႏိႈင္းစာရင္ အတူတူ ေသရသူ ရွားပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္း ေသသူရွားသလို ေနာက္ဘဝမွာလည္း လူစသည္ အတူတူျပန္ျဖစ္ဖို႔ ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ ''ငွက္ျဖစ္ရင္လည္း တစ္ကိုင္းတည္းနား'' ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ရိုးရိုးငွက္နဲ႔ ေဇာက္ထိုးေနတဲ့ လင္းဆြဲငွက္ျဖစ္ေနရင္ အဆင္ေျပႏိုင္ပါ့မလား။ ငွက္ေတာ့ ျဖစ္ပါရဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ငွက္ၾကီး၀န္ပိုနဲ႔ ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ ျဖစ္ေနၾကရရင္ေရာ…?။ သတၱ၀ါေတြ ဘဝရခ်ိန္ ကြာျခားသေလာက္ အသက္အရြယ္စတာေတြလည္း ကြာျခားႏိုင္ပါတယ္။ ဇနီးေမာင္ႏွံ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ- ကညာပ်ိဳနဲ႔ ဇရာအို ျဖစ္ေနတာတို႔၊ တစ္မိသားစုတည္း ျဖစ္ေနတာတို႔၊ ေယာက်္ားအတူတူ ျဖစ္ေနတာတို႔၊ မိန္းမအတူတူ ျဖစ္ေနတာတို႔ စတာေတြပါ။

တြယ္မိတြယ္ရာ တြယ္တတ္တဲ့ ႏြယ္ရိုင္းနဲ႔တူတဲ့ ''တဏွာ''ဟာ အလြန္ပဲ ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒီဘဝ ဒီမိသားစုကို တြယ္သလို ေနာက္ဘဝ ေနာက္မိသားစုကို ထပ္တြယ္ခ်င္ျပန္ပါတယ္။ အရင္ဘ၀ အရင္မိသားစုကိုလည္း တြယ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ နီးစပ္ရာကို တြယ္ပါတယ္။ မေျဖမလႊတ္ခ်င္၊ ၿမဲၿမံစြာ တြယ္ပါတယ္။ သံသရာပါေအာင္ တြယ္ခ်င္ပါတယ္။ စြဲလမ္းမႈကို မလႊတ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း နိဗၺာန္မရမခ်င္းဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းေတြ ျဖစ္လာရတာပါ။ တဏွာရဲ႔ တန္ခိုးေၾကာင့္လည္း ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ဒဏ္ရာရမွန္းမသိ အရခံၿပီးေတာ့ကို သံေယာဇဥ္ၾကီးမိၾကပါတယ္။ ၾကင္နာတာေတြ၊ နာက်င္တာေတြ... ဆိုတာ တဏွာရဲ႔ အစြယ္ေတြပါ။ ကိုယ္မွာ ဒဏ္ရာမရွိမွ ကိုယ္စြမ္းအားျပည့္ၿပီး ရန္ေတြကို ႏွိမ္နင္းႏိုင္သလို စိတ္မွာလည္း ဒဏ္ရာမရွိမွသာ စိတ္စြမ္းအားျပည့္ၿပီး ကိေလသာရန္ေတြကို ႏွိမ္နင္းႏိုင္ပါမယ္။ တဏွာကို ရဟႏၱာျဖစ္မွသာ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ မိမိတို႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ထိထိမိမိၾကီး အကိုက္မခံရေအာင္သာ သတိနဲ႔ ၾကည့္ေရွာင္ေနဖို႔ပါပဲ။

ျပန္ကိုဆံုခ်င္ပါေသးတယ္ ဆိုသူမ်ားအဖို႔ ဆုေတာင္းစရာ မလိုတဲ့၊ စိတ္ထင့္စရာ မလိုတဲ့၊ ဒဏ္ရာမေပးတဲ့၊ အႏၱရာယ္ကင္းတဲ့၊ ေသခ်ာေပါက္ ျပန္ဆံုႏိုင္တဲ့ နည္းရွိပါတယ္။ ဘဝတိုင္း ဆံုေတြ႕ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း(၄)ခ်က္ရွိတယ္လို႔ နကုလပိတာႏွင့္ နကုလမာတာတို႔ကို ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ေဟာေဖာ္မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။
(၁) တူညီတဲ့ သဒၶါတရားရွိျခင္း၊
(၂) တူညီတဲ့ သီလရွိျခင္း၊
(၃) တူညီတဲ့ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲမႈရွိျခင္း၊
(၄) တူညီတဲ့ ဥာဏ္ပညာရွိျခင္း တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းေတြနဲ႔ ျပည့္စံုရင္ ဘဝတိုင္း ဆံုႏိုင္ပါတယ္။ ေျပာင္းျပန္ၾကည့္ရင္ ဒီအေၾကာင္းေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ သစၥာပႏၷက္ရိုက္ရိုက္၊ ဆုေတြေတာင္းေတာင္း မဆံုေတြ႕ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။

တစ္စကၠန္႔မွာ ကုေဋတစ္သိန္းခန္႔ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ စိတ္ေစတနာေတြဆိုတာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အခါခပ္သိမ္း မတူႏိုင္ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ ေနာင္ဘဝ ပဋိသေႏၶကို အက်ိဳးေပးႏိုင္တဲ့ ကံဆိုတာကလည္း ယခုတစ္ဘဝတည္းမွာ ျပဳလုပ္တဲ့ ကံေတြခ်ည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘဝဘဝက ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ အဆိုး၊ အေကာင္း ကံေပါင္းမ်ားစြာကလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။ အခြင့္သာရင္ သာသလိုလည္း ၀င္ၿပီးအက်ိဳးေပးေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုဆုိေတာ့ ပုထုဇဥ္ေတြအတြက္ ဘာမွေထာက္တည္ရာမရ၊ ကံပစ္ခ်ရာ ေမ်ာေနၾကရတဲ့ ဘဝပင္လယ္ၾကီးမွာ မိမိတို႔အေနနဲ႔ တဏွာရဲ႔ ျဖားေယာင္းမႈေၾကာင့္သာ အေၾကာက္အလန္႔မရွိ ဆုေတြေတာင္းၿပီး မိုက္မိုက္ကန္းကန္း ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး က်င္လည္ခ်င္ေနၾကတာပါ။

ဗ်ာဒိတ္ခံၿပီးခ်ိန္ကစၿပီး နိဗၺာန္ရမယ့္ ေနာက္ဆံုးဘဝအထိ လက္တြဲခဲ့ၾကတဲ့ ဘုရားေလာင္း သိဒၶတၴမင္းသားနဲ႔ ယေသာဓရာ၊ အရွင္မဟာကႆပေလာင္း ပိပၸလိလုလင္နဲ႔ ဘဒၵကာပိလာနီ (သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲလိုက္ၾကတဲ့အခါ ကမၻာေျမႀကီးကေတာင္ ဝမ္းနည္းလြန္းလို႔ တုန္လႈပ္သြားခဲ့ပါေသးတယ္) တို႔ေတာင္မွ အသေခ်ၤ ကမၻာခ်ီတဲ့ ဘဝေတြမွာ သူတို႔ေတြ ေတြ႕ဆံု ေပါင္းသင္းၾကရတဲ့ ဘဝေတြက အလြန္ဆံုး ရာ၊ေထာင္ခန္႔ပဲ ရွိပါတယ္။ မေတြ႕မဆံု၊ မေပါင္းသင္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝေတြက မေရမတြက္ႏိုင္ မ်ားစြာပါ။

ဒီေတာ့… ဗုဒၶရဲ႔ စကားေတာ္ဆိုတာ မွားရိုးထံုးစံ မရွိပါဘူး။ ျပန္ဆံုေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ျပည့္စံုရင္ ျပန္ဆံုဖို႔ ဆုေတာင္းစရာမလိုပါဘူး။ အလိုလိုကို ျပန္ဆံုရမွာပါ။ ''နိဗၺာန္မရမခ်င္း သံသရာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ထာဝရ လက္တြဲႏိုင္ရပါလို၏။ ေနာင္ဘဝဆက္တိုင္းမွာလည္း ဒီလင္၊ ဒီမယား အျဖစ္နဲ႔သာ ေပါင္းသင္းႏိုင္ရပါလို၏' စတဲ့ ဆုေတာင္းေတြဟာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြမွာ ဒုကၡေရာက္ရတတ္ပါတယ္။ အဆိပ္အေတာက္မကင္းတဲ့ ဆုေတာင္းေတြ ျဖစ္လို႔ သတိထားသင့္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သံသရာ ဝဋ္ဒုကၡက မလြတ္ႏိုင္ေသးသမွ် ဘဝဆက္တိုင္း "ဆံုႏိုင္ခြင့္"ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကသူမ်ားအဖို႔ ဆုေတာင္းမမွားမိေစဖို႔၊ ျပန္ဆံုေၾကာင္းတရားေတြကိုပဲ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ၾကေစဖို႔၊ ဆုေတာင္းမွားခဲ့ၾကသူမ်ားကိုလည္း သင္ခန္းစာ ယူႏိုင္ၾကေစဖို႔ ရည္ရြယ္ရင္း…..။

This entry was posted on 6:10 PM and is filed under . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

0 comments: