နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ


မေကာင္းတဲ့စိတ္ထားဟာ ပိုင္ရွင္ကို လူယုတ္မာ၊ လူ႔ေအာက္တန္းစားျဖစ္ေအာင္ ျပဳတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စိတ္ထားကေတာ့ သူေတာ္ေကာင္း၊ အထက္တန္းစားျဖစ္ေအာင္ ျပဳေပးပါတယ္။ ဒီေတာ့ လူ႔ေလာကမွာ လက္ခံသံုးစြဲေနၾကတဲ့ အထက္တန္းစား၊ ေအာက္တန္းစားဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္း ေတြအတြက္ မိမိစိတ္ကို ေကာင္းေအာင္ထားႏိုင္ျခင္း ရွိ၊ မရွိ ေပတံနဲ႔ တုိင္းတာသတ္မွတ္မွသာလွ်င္ တိက်မွန္ကန္ႏိုင္ပါမယ္။ ေငြေၾကးဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္မႈေပၚ မူတည္ၿပီး သတ္မွတ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မေကာင္းတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန အကုသိုလ္စိတ္ေတြကို ထိန္းသိမ္းၿပီး ေကာင္းတဲ့ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ကုသိုလ္စိတ္ေတြ ပြါးမ်ားႏိုင္ပါမွ အထက္တန္းစား လူၾကီးလူေကာင္းေတြ ျဖစ္ပါမယ္။

မိမိတို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့လမ္းက အဆင္းလမ္း၊ အတက္လမ္းဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ အထိန္းအကြပ္မရွိ သတိလက္လြတ္ လႊတ္ထားလို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အကုသိုလ္ဟာ ျပဳထားသူကို အၿမဲတမ္း ေအာက္တန္းကိုပဲ တြန္းပို႔ပါတယ္။ မိမိစိတ္ကို ေကာင္းေအာင္ထားႏိုင္စြမ္းရွိလို႔ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ကုသိုလ္ေတြကေတာ့ ပိုင္ရွင္ကို အထက္တန္းကိုခ်ည္း ဆြဲတင္ပါတယ္။ လက္သည္းခြံေပၚက ေျမမႈန္႔နဲ႔ မဟာပထ၀ီေျမၾကီးကို ႏိႈင္းစာၾကည့္ရင္ ပမာဏ အလြန္႔အလြန္ ကြာျခားသလို တက္သူနဲ႔ ဆင္းသူမ်ားဟာလည္း ေျမမႈန္႔နဲ႔ ေျမၾကီးလိုပါပဲ။ မႏိႈင္းယွဥ္သာေအာင္ ကြာျခားလြန္းလွပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ရတာထက္ လြတ္လပ္ရတာက ပိုသက္သာတယ္ဆိုၿပီး ခဏတာ ခ်မ္းသာကိုၾကည့္ၿပီး အဆင္းလမ္းကို ရဲရဲၾကီးဆင္းေနၾကမိလို႔ပါ။ အဆင္းရဲလြန္းလို႔ ဆင္းရဲတဲ့သူ မ်ားရတာပါ။

အထက္တန္းကို ေရာက္ဖို႔ဆိုတာ ေလွ်ာဆင္းလိုက္သလိုေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ တမင္ကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ၿပီး တက္ႏိုင္ပါမွ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ တစ္လွမ္းစာပဲ အားထုတ္တက္ရင္ တစ္လွမ္းစာပဲ ေရာက္ပါမယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ သတိကပ္ၿပီး ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ ထားႏိုင္ပါမွ အထက္ကို တက္ေနတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားပါတယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလည္း ထူးမလုပ္မိပါဘူး။ အကုသိုလ္ရယ္လို႔လည္း မယ္မယ္ရရ မရွိပါဘူးလို႔ ဆိုလာသူမ်ားကေတာ့ တစ္လွမ္းခ်င္း ဆင္းေနသူေတြပါ။ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ ေလာဘေဇာ၊ ေဒါသေဇာ၊ ေမာဟေဇာတိုက္ၿပီး ကိုယ့္ေလာကီကိစၥေတြကလြဲလို႔ ဘာကိုမွ သတိမရသူမ်ားကေတာ့ အားရပါးရၾကီးကို ေလွ်ာဆင္းေနၾကတာပါ။ မိမိတို႔လည္း တစ္ေနကုန္မွာ ဘယ္ႏွစ္လွမ္းေလာက္ တက္မိလို႔ ဘယ္ႏွစ္လွမ္းေလာက္မ်ား ဆင္းမိေနၾကပါလိမ့္။

ေလာကမွာ ပြဲလမ္းသဘင္ အခမ္းအနား တက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပရိသတ္အလယ္မွာ သိကၡာရွိရွိ ၀င္ဆန္႔တဲ့ အထက္တန္းစား လူရည္သန္႔တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစဖို႔ မိမိကိုယ္ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ မွန္ထဲမွာ ၾကည့္ရႈျပင္ဆင္၊ ၀တ္ပံုစားပံု အခ်ိဳးက်၊မက် ေသခ်ာဆင္ျခင္သလို မိမိရဲ႕ သဒၶါ၊ သီလ၊ သတိ၊ သမာဓိေတြကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ပညာမွန္ထဲမွာ ၾကည့္ရႈျပင္ဆင္၊ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံေတြ အခ်ိဳးက်၊မက် ေသခ်ာဆင္ျခင္ၿပီးမွ သံသရာပြဲလမ္း အခမ္းအနား တက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အထက္တန္းစား ဘ၀ပိုင္ရွင္ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ရမွာပါ။

''သိကားသိ၏၊ မက်င့္မိ'' မျဖစ္ေစဘဲ အထက္တန္းစား ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ေအာင္ ဓမၼသတိျဖင့္ စြမ္းေဆာင္က်င့္ႏိုင္ၾကပါေစ။

This entry was posted on 4:51 PM and is filed under . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

0 comments: